ทังกาทิเบต · 1687–1703 · Desi Sangye Gyatso (Blue Beryl)

สี วัสดุ และรูปแบบของพระไภษัชยคุรุพุทธเจ้า

สีฝุ่น โลหะ ไม้ ผ้า และหิน: พระไภษัชยคุรุทำจากอะไร และรูปแบบต่างกันอย่างไรตั้งแต่ทิเบตถึงญี่ปุ่น และจากชวาถึงเวียดนาม จนถึงฉบับที่นิยมในปัจจุบัน

วัสดุ

ลาพิสลาซูลีและอัลตรามารีน
หินสีน้ำเงินที่ขุดที่บาดัคชาน (อัฟกานิสถาน) มาหลายพันปี เมื่อบดและทำให้บริสุทธิ์จะได้อัลตรามารีน สีน้ำเงินราคาแพง ใช้กับพระวรกายของพระไภษัชยคุรุในจิตรกรรมที่งามที่สุด
อะซูไรต์
แร่ทองแดงที่ราคาถูกกว่าลาพิสลาซูลี ให้สีน้ำเงินเข้ม เป็นสีน้ำเงินที่พบบ่อยที่สุดในทังกาและจิตรกรรมตุนหวง อาจเข้มขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปหลายศตวรรษ
มาลาไคต์
แร่ทองแดงสีเขียว มักพบคู่กับอะซูไรต์ ให้สีเขียวของภูมิทัศน์ ใบไม้ และเครื่องนุ่งห่มในจิตรกรรมทิเบตและจีน
ชาดและสีแดงชาด
แร่สีแดงของปรอท หรือสีสังเคราะห์ที่เทียบเท่า ให้สีแดงสดของจีวรและขอบภาพ เป็นพิษเมื่อสัมผัส ช่างจึงใช้อย่างระมัดระวัง
หรดาลและสีดินเหลือง
หรดาล แร่ของสารหนู ให้สีเหลืองสด สีดิน ให้สีเหลืองและน้ำตาล พบในรัศมี เปลวไฟ และสีผิว
ทองคำ
ใช้ทองคำเปลวปิดบนพระพุทธรูป (การปิดทอง) หรือบดเป็นสีสำหรับเส้นในทังกา บนสำริดทิเบตและเนปาลใช้วิธีกาไหล่ทองด้วยปรอท
หมึกและลายเส้น
ก่อนลงสี ร่างรูปด้วยถ่านแล้วตามด้วยหมึก ตามตารางสัดส่วน ในจีนและญี่ปุ่น หมึกอย่างเดียวยังใช้ทำภาพพิมพ์และคัดลอกพระสูตร
ผ้าฝ้าย ผ้าไหม และกระดาษ
ทังกาวาดบนผ้าฝ้ายที่ลงรองพื้น บางครั้งบนผ้าไหม จิตรกรรมจีนและญี่ปุ่นใช้ผ้าไหมหรือกระดาษ แล้วขึ้นเป็นม้วนแขวนแนวตั้ง
สำริดและการหล่อแบบขี้ผึ้งหาย
พระพุทธรูปจำนวนมากหล่อด้วยสำริดแบบขี้ผึ้งหาย หุ่นขี้ผึ้งถูกหุ้มด้วยดิน ขี้ผึ้งที่หลอมออกถูกแทนที่ด้วยโลหะ พระพุทธรูปสามองค์ของวัดยากุชิจิและสำริดทิเบตทำด้วยวิธีนี้
ไม้
ในญี่ปุ่น พระพุทธรูปส่วนใหญ่เป็นไม้ ต้นสมัยเฮอันแกะจากไม้ท่อนเดียว (อิจิโบกุ-ซึกุริ) ต่อมาประกอบจากหลายชิ้น (โยเซงิ-ซึกุริ) ใช้ไม้สนฮิโนกิ ไม้คัตสึระ หรือไม้จันทน์
เครื่องเขินแห้ง
เทคนิคสมัยนารา นำผ้าป่านชุบรักหลายชั้นมาขึ้นบนโครง แล้วเกลาให้ละเอียด เบาและแม่นยำ ทำให้ได้ใบหน้าที่ละเอียดมาก
ดินและจิตรกรรมฝาผนัง
รูปปั้นดินและภาพวาดบนปูน ถ้ำตุนหวงเต็มไปด้วยงานเหล่านี้ และขุนพล 12 องค์ของวัดชินยากุชิจิทำจากดิน เป็นวัสดุเปราะบาง ไวต่อความชื้น
หิน
ใช้หินกับรูปกลางแจ้ง โดยเฉพาะในเกาหลี เช่น พระกัตบาวีหินแกรนิตบนภูเขาพัลกง แกะจากหน้าผาหรือประกอบจากก้อนหิน
ผ้าและงานปะ
ทังกาบางผืนไม่ได้วาด แต่เย็บปะจากชิ้นผ้าไหม (งานปะ) หรือปัก ผืนใหญ่มากจะคลี่ลงบนเนินเขาในเทศกาล

เปรียบเทียบรูปแบบ

ทิเบตและหิมาลัย
พระวรกายสีน้ำเงินเข้ม มักล้อมรอบด้วยพระไภษัชยคุรุแปดพระองค์ ภาพวาดยึดตารางสัดส่วนอย่างเคร่งครัด สำนักอย่างเมนรีและการ์มา การ์ดรีแตกต่างกันที่สีและภูมิทัศน์
ทังกาทิเบต · 1201–1400 · Art Institute of Chicago
จีน ราชวงศ์ถัง
ที่ตุนหวง พระไภษัชยคุรุปรากฏในฉากสวรรค์อันกว้างใหญ่ มีพระราชวัง ทะเลสาบ และวงดนตรี รูปทรงอวบอิ่ม สีจากแร่ ใบหน้าสงบ
จิตรกรรมฝาผนังจีน · 618–649 · Mogao Cave 322, Dunhuang
จีน หยวนและหมิง
จิตรกรรมฝาผนังในวัดมีขนาดมหึมา เช่น ที่วัดกวงเซิ่ง (ราว 1319 ปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เมโทรโพลิแทน) ริ้วผ้าพลิ้วไหว สีอบอุ่นขึ้น ผู้ติดตามแต่งกายหรูหรา
จิตรกรรมฝาผนังจีน · ~1319 · The Metropolitan Museum of Art
ญี่ปุ่น อาสึกะและนารา
พระพุทธรูปขนาดใหญ่รุ่นแรกเป็นสำริดกาไหล่ทองหรือเครื่องเขินแห้ง เคร่งขรึมและหันตรง เช่น ที่วัดโฮริวจิและวัดยากุชิจิ พระหัตถ์ว่าง หม้อยามาภายหลัง
พระพุทธรูปญี่ปุ่น · 607 · Hōryū-ji · Tōkyō Bijutsu Gakkō
ญี่ปุ่น เฮอันและหลังจากนั้น
ไม้กลายเป็นวัสดุหลัก ช่วงแรกรูปทรงหนักและสง่า แล้วอ่อนโยนขึ้นตั้งแต่ศตวรรษที่ 11 พระยากุชิถือหม้อยา ล้อมด้วยสุริยประภา จันทรประภา และขุนพล 12 องค์
พระพุทธรูปญี่ปุ่น · 900–1100 · Art Institute of Chicago · Daderot
เกาหลี ชิลลารวม
พระพุทธรูปสำริดกาไหล่ทองและหินของศตวรรษที่ 8–9 เพรียวบางหรือแข็งแรง มักถือภาชนะใส่ยา กัตบาวีและแบงนยุลซาเป็นตัวอย่างที่รู้จักกันดี
danielcraig (Standing Gilt-bronze Bhaisajyaguru Buddha of Baengnyulsa Temple(백률사 금동약사여래입상)) · CC BY-SA 2.0
มองโกเลียและบูเรียเตีย
สำริดกาไหล่ทองและทังกาตามขนบทิเบต พร้อมโรงช่างท้องถิ่น สำนักซานาบาซาร์ (ศตวรรษที่ 17) มีชื่อเสียงด้านความงามสง่าของงานสำริด
Александр Сигачёв (Museum of the Middle Urals - Buddha Bhaishajyaguru) · CC0
กัมพูชา (ศิลปะเขมร)
ในรัชสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ปลายศตวรรษที่ 12 จารึกของอโรคยศาลาในอังกอร์กล่าวอัญเชิญพระไภษัชยคุรุ สำริดเขมรสมัยนั้นบางชิ้นถูกระบุว่าเป็นพระองค์ เช่น ชิ้นที่พิพิธภัณฑ์บรุกลิน (ราวศตวรรษที่ 12) เห็นรูปแบบอังกอร์ได้ชัด ใบหน้าสงบ ยิ้มน้อย ๆ รูปทรงเรียบง่ายและกะทัดรัด
shooting_brooklyn · Brooklyn Museum (WLA brooklynmuseum Bhaisajyaguru Buddha of Healing) · CC BY-SA 2.5
อินโดนีเซีย (ชวากลาง)
รูปสำริดขนาดเล็กที่มีดีบุกสูง อายุศตวรรษที่ 8–9 มาจากชวากลางในสมัยบุโรพุทโธ หลายชิ้นเก็บรักษาที่สถาบันสมิธโซเนียน วอชิงตัน การระบุว่าเป็นพระไภษัชยคุรุอาศัยวัตถุที่ถือในมือเป็นหลัก พิพิธภัณฑ์จึงมักนำเสนออย่างระมัดระวัง
Daderot (Medicine buddha Bhaishajyaguru, Indonesia, central Java, 700s-800s AD, high tin bronze - Arthur M. Sackler Gallery - DSC05112) · สมบัติสาธารณะ
อาณาจักรตังกุต (คาราโคโต)
ที่คาราโคโต เมืองของอาณาจักรตังกุตเซี่ยตะวันตก คณะสำรวจรัสเซียของปิออตร์ คอซลอฟพบภาพวาดบนผ้าฝ้ายจากปลายศตวรรษที่ 12 และศตวรรษที่ 13 ใน 1908–1909 ปัจจุบันอยู่ที่เฮอร์มิเทจ ภาพเหล่านี้ผสมแบบทิเบต (องค์ประกอบ สี) กับรายละเอียดแบบจีน (ใบหน้า เครื่องแต่งกาย)
จิตรกรรมเอเชียกลาง · 1201–1300 · State Hermitage Museum
เวียดนาม (สมัยใหม่)
ในเวียดนามเรียกพระองค์ว่า Phật Dược Sư วัดมหายานหลายแห่งอุทิศแท่นบูชาหรือวิหารแด่พระองค์ เช่น Dược Sư Phật Điện ของวัดบ๋าวทั้ง ที่ทูดึ๊ก (ภาพปี 2021) พระพุทธรูปรุ่นใหม่ที่นั่นมักปิดทองและทาสีสดใส
Phương Huy (Chùa Bảo Thắng ở Thủ Đức, tháng 12 năm 2021 (tượng Phật ở Dược Sư Phật Điện) (1)) · CC BY-SA 4.0
รูปแบบสมัยใหม่และที่นิยม
ภาพเก่าแก่ยังอยู่ในรูปแบบที่นิยมทั่วไป เช่น โปสเตอร์ ภาพพิมพ์ ตุ๊กตาเรซิน และแม้แต่จิ๊กซอว์ 1000 ชิ้น (2021) ที่จำลองจิตรกรรมฝาผนังพระไภษัชยคุรุจากถ้ำ 12 ของม่อเกา สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่งานโบราณ แต่แสดงให้เห็นว่าภาพเหล่านี้แพร่หลายอย่างไรในปัจจุบัน
Grace Hwu (2021.07.07-07.11 1000pcs 璀璨敦煌系列：第12窟-藥師經變 Mogao Grottoes Cave 012 Main Chamber North Wall (1) (51304924644)) · CC BY 2.0