พระไภษัชยคุรุคือใคร?

พระไภษัชยคุรุเป็นพระพุทธเจ้าในพุทธศาสนามหายานและวัชรยาน มีพระนามหลายแบบ: ภาษาสันสกฤตว่า Bhaiṣajyaguru ทิเบตเรียกว่า ซังเย เมนลา จีนเรียกว่า เย่าซือฝอ (药师佛) ญี่ปุ่นเรียกว่า ยากูชิ เนียวไร (薬師如来) และเกาหลีเรียกว่า ยักซา ยอแร
มักแสดงในท่านั่งสมาธิ พระวรกายสีน้ำเงินดุจไพฑูรย์ (ลาพิสลาซูลี) ทรงถือบาตรยา และบางครั้งถือกิ่งสมอ พระสูตรของพระองค์กล่าวถึงปณิธานสิบสองประการเพื่อประโยชน์ของสรรพสัตว์
ในญี่ปุ่นมีวัดจำนวนมากที่ประดิษฐานพระองค์ เช่น วัดยากูชิจิในนารา ส่วนในทิเบต พระองค์เกี่ยวข้องกับการแพทย์แผนทิเบต (โซวา ริกปา) เว็บไซต์นี้นำเสนอสิ่งของที่เกี่ยวข้องโดยไม่เลือกข้าง
พระนามทั้งหมดในแต่ละภาษา เขียนด้วยอักษรของภาษานั้นพร้อมแหล่งที่มา: ไภษัชยคุรุ เมนลา เหยาซือ ยากูชิ: พระนามตามแต่ละประเทศ
ประชาชนของพระพุทธเจ้าแพทยศาสตร์
พระพุทธเจ้าไม่ได้เป็นของคนคนเดียว ประเพณีของเขาถือกำเนิดในอินเดียตะวันตกเฉียงเหนือ จากนั้นเดินทางเป็นเวลาหลายศตวรรษ โดยมีพระ พ่อค้า และนักแปลที่พูดภาษาที่แตกต่างกันมากเป็นผู้ดำเนินการ นี่คือสิ่งที่พวกเขาเป็นใคร พร้อมแหล่งที่มา
1. เขามาจากไหน?
ต้นฉบับภาษาสันสกฤตของพระสูตรของพระองค์เป็นหนึ่งในต้นฉบับของ Gilgit (พบในปี 1931) ในปากีสถานตอนเหนือในปัจจุบัน ใกล้กับคานธาระโบราณ ซึ่งเป็นทางแยกของอินเดียและเอเชียกลาง[a]. จากนั้น พุทธศาสนาได้ดำเนินตามเส้นทางสายไหม: โคตัน กูชา เมืองซอคเดียน จากนั้นจีน เกาหลี ญี่ปุ่น ทิเบต มองโกเลีย และเนปาล[b].
2. ตระกูลภาษา
| ตระกูลภาษา | ภาษา | บทบาท |
|---|---|---|
| ภาษาอินโด-อารยัน | สันสกฤต, คานธารี | ข้อความต้นฉบับ |
| ภาษาอิหร่าน | ภาษาโขตาน ภาษาโสกเดียน | เส้นทางสายไหม |
| ภาษาโทชาเรียน | โทชาเรียน เอ และ บี (คูชา, เทอร์ฟาน) | พระพุทธศาสนาแห่งลุ่มน้ำทาริม |
| ภาษาชิโน-ทิเบต | ภาษาจีน ภาษาทิเบต ภาษานวร์ | การแปลที่สำคัญ การดำเนินชีวิต |
| ภาษาเกาหลี | ภาษาเกาหลี | บูชาพระยา (ยักซายอแร) |
| ภาษาญี่ปุ่น | ภาษาญี่ปุ่น | การสักการะพระพุทธโอสถ (ยาคุชิ เนียวไร) |
| ภาษามองโกเลีย | ภาษามองโกเลีย | พระพุทธโอสถ (โอตฉมันลา) |
ภาษาสันสกฤตและคานธารีเป็นภาษาอินโด-อารยัน[c]. Khotanese และ Sogdian เป็นภาษาอิหร่าน ซึ่งพูดโดยพ่อค้าและชาวพุทธในเอเชียกลาง[d]. Tocharian พูดในภาษา Kucha และ Turfan เป็นสาขาที่แยกจากอินโด - ยูโรเปียน; ข้อความที่ยังมีชีวิตอยู่ส่วนใหญ่เป็นศาสนาพุทธ[e]. จีน ทิเบต และเนวาร์ (เนปาล) เป็นภาษาชิโน-ทิเบต เกาหลี ญี่ปุ่น และมองโกเลียเป็นของอีกสามครอบครัว[f].
3. สิ่งที่พันธุศาสตร์พูด (ด้วยความระมัดระวัง)
การศึกษา DNA โบราณแสดงให้เห็นว่าเอเชียใต้และเอเชียกลางถูกสร้างขึ้นจากการผสมผสานระหว่างประชากรแบบเก่าและซ้ำแล้วซ้ำเล่า[g]. มัมมี่ Tarim Basin จากภูมิภาค Kucha และ Khotan สืบเชื้อสายมาจากประชากรในท้องถิ่นที่เก่าแก่มากเป็นหลัก[h]. ชาวทิเบตมียีน EPAS1 หลากหลายรูปแบบที่ช่วยให้พวกเขาอาศัยอยู่บนที่สูงได้[i]. คนญี่ปุ่นในปัจจุบันมีบรรพบุรุษมาจากแหล่งโบราณหลักสามแห่ง[j].
สำคัญ: ภาษา วัฒนธรรม หรือความเชื่อไม่ได้ถูกถ่ายทอดผ่านยีน “เผ่าพันธุ์” ของมนุษย์ไม่ใช่หมวดหมู่ทางชีววิทยาที่เชื่อถือได้[k]. ประเพณีพุทธโอสถถ่ายทอดผ่านการสอน ตำรา และการปฏิบัติ และใครๆ ก็เข้าได้
4. เสื้อผ้า
พระภิกษุจะสวมกาชยา ซึ่งแต่เดิมทำจากผ้าที่เย็บติดกัน สีและรูปร่างของมันเปลี่ยนไปในแต่ละประเทศ: ดินเหลืองใช้ทำสีหรือหญ้าฝรั่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สีน้ำตาลแดงและเหลืองในทิเบตและมองโกเลีย สีเทา สีน้ำตาลหรือสีดำในจีน เกาหลี และญี่ปุ่น ซึ่งจะกลายเป็นเกซาที่สวมทับเสื้อคลุม[l]. คนธรรมดาจะแต่งกายตามท้องถิ่น: ชูบาทิเบต, เดลมองโกเลีย, ฮันบกเกาหลี, ชุดกิโมโนญี่ปุ่น[m].
5. ขนบธรรมเนียมและแนวปฏิบัติ
- ทิเบตและมองโกเลีย: เขาเชื่อมโยงกับการแพทย์ของทิเบต (Sowa Rigpa); ประมาณปี ค.ศ. 1720 ภาพวาดทางการแพทย์อันโด่งดังของผู้สำเร็จราชการ Desi Sangye Gyatso มีชื่อเรียกว่า "เครื่องประดับแห่งจิตของพระไภษัชยคุรุ"[n].
- จีน: ผู้คนท่องพระสูตรและชื่อของเขาเพื่อสุขภาพและอายุยืนยาว[b].
- ญี่ปุ่น: วัดยาคุชิจิ (นารา) สร้างขึ้นในปี 680 โดยจักรพรรดิเท็นมุ เพื่อฟื้นฟูพระสนมของพระองค์ ซึ่งก็คือจักรพรรดินีจิโตในอนาคต[o]. วันที่ 8 ของทุกเดือนเป็นวันเทศกาล (เอนนิจิ)[p].
- เนปาล: พุทธศาสนานิวาร์รักษาพิธีกรรมในภาษาสันสกฤตซึ่งสืบทอดโดยนักบวชวัชรจารย์[q].
- ศิลปะ: ทุกที่เขามีสีฟ้าเหมือนลาพิส ลาซูลี ถือชามยา และมักเป็นพืชรักษา (ไมโรบาลาน)[b].
6. สวัสดิกะ สัญลักษณ์แห่งความโชคดี
คำว่า สวัสดิกะ มาจากภาษาสันสกฤต สวัสดิ, “ความเป็นอยู่ที่ดี, โชคดี”[r]. เป็นสัญลักษณ์ที่เก่าแก่มาก ศักดิ์สิทธิ์ในศาสนาฮินดู ศาสนาพุทธ และศาสนาเชน[s]. ในพระพุทธศาสนา เป็นสัญลักษณ์ของความโชคดี และมักเป็นเครื่องหมายของพระพุทธรูปและวัดวาอาราม[s].
- จีน: 卍 อ่านว่า wàn“หมื่น” และหมายถึงอายุยืนยาวและมีความสุขไม่รู้จบ[r].
- ญี่ปุ่น: มันจิ (卍); บนแผนที่เป็นเครื่องหมายวัดพุทธ[r].
- ทิเบต: ยังดรังซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งความเป็นนิรันดร์และมีความสำคัญในศาสนาบอนด้วย[r].
- เกาหลีและมองโกเลีย: มันจา ในภาษาเกาหลี ขะ ในประเทศมองโกเลีย[r].
เราไม่พบแหล่งที่มาที่จริงจังในการเชื่อมโยงพระสวัสดิกะกับพระโอสถโดยเฉพาะ มันเป็นสัญญาณที่พุทธศาสนาทุกองค์มีร่วมกัน
แหล่งที่มาของบทนี้
- Gilgit manuscripts — Wikipedia · Birnbaum, The Healing Buddha
- Bhaisajyaguru — Wikipedia · R. Birnbaum, The Healing Buddha (1979)
- Indo-Aryan languages — Britannica · Gāndhārī — Wikipedia
- Khotanese · Sogdian — Wikipedia
- Tocharian languages — Wikipedia
- Glottolog, language families · Sino-Tibetan — Wikipedia
- Narasimhan et al., “The formation of human populations in South and Central Asia”, Science 2019 — doi
- Zhang et al., “The Bronze Age origins of the Tarim Basin mummies”, Nature 2021 — doi
- Huerta-Sánchez et al., “Altitude adaptation in Tibetans caused by introgression of Denisovan-like DNA”, Nature 2014 — doi
- Cooke et al., “Ancient genomics reveals tripartite origins of Japanese populations”, Science Advances 2021 — doi
- Statement on race and racism, American Association of Biological Anthropologists (2019)
- Kāṣāya — Wikipedia
- Chuba · Deel · Hanbok · Kimono — Wikipedia
- Four Tantras · Tibetan medicine — Wikipedia
- Yakushi-ji — Wikipedia
- 縁日 (ennichi) — Wikipedia JA
- Newar Buddhism — Wikipedia
- Swastika — Wikipedia
- Swastika — Britannica